Η «μάγισσα» του Πηλού της Παυσιλυπούπολης, σε μια εξαιρετική συνέντευξη, από αυτές που ο αναγνώστης εύχεται να μην φτάσει στο τέλος της.

Φωτεινό παράδειγμα επαγγελματία και καλλιτέχνη, δημιουργική, δυναμική, επίμονη και αποτελεσματική. Με μεγάλη παιδεία, καλλιέργεια, αντίληψη, ρεαλισμό και πολιτισμό. Με σπάνιες αξίες και γλυκιά αυστηρότητα, μοιράζεται τα πιστεύω της χωρίς να μασάει τα λόγια της, με καθαρή και ξάστερη προσέγγιση. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα 40 χρόνια της καριέρας της και στις αναρίθμητες εμπειρίες, εξιστορεί τα βιώματά της πλάθοντας λέξεις με λάσπη, γεννώντας και χαράσσοντας ιστορίες με αλήθεια, ανάβοντας φωτιές με γυμνά χέρια... 

«Και ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, από χώμα και νερό!

Κι εμείς οι άνθρωποι, οι κατ’ εικόνα και ομοίωση, μικρά παιδιά στην άκρη του γυαλού, κάναμε γλυπτά την πρώτη μας γοργόνα και την στολίζαμε με βότσαλα και κοχύλια.

Χτίζαμε πύργους στην άμμο και η φαντασία μας κάλπαζε όταν οι κακοί πολιορκούσαν τους καλούς.

Το Πάσχα δίπλα στη μητέρα μας, πλάθαμε τις κουλούρες μας σε σχήματα πουλιών.

Από τις χειμωνιάτικες μέρες, χαράχτηκαν στη μνήμη μας τυπώματα από τα χέρια και τα πόδια μας στις λάσπες.

Όλα αυτά και άλλα ακόμη, γίνανε πραγματικότητα στο Εργαστήρι μου, μέσα από χιλιάδες ηδονές που η αφή παρέα με την όραση, δημιούργησαν.

Ήταν να αποτυπώσω τον πηλό, τα ήθη και τα έθιμα της χώρας μου, μέσα από αρμονική συνεργασία. Δάσκαλος και παιδιά»!

 

  • Πώς ασχοληθήκατε με την Κεραμική;

Από μικρή ζωγράφιζα, κατασκεύαζα και γενικά δημιουργούσα με τα χέρια μου. Μάζευα διάφορα πράγματα, της γιαγιάς τα μάλλινα, υφαντά, σιδερένια κρεβάτια, οτιδήποτε χειροποίητο.

Εν τω μεταξύ στο σπίτι, δεν υπήρχαν ερεθίσματα προς αυτή την κατεύθυνση. Ο πατέρας μου ήταν επιχειρηματίας και η μητέρα μου νοικοκυρά.

Όμως ήμουνα από τις τυχερές, διότι βρέθηκα κάποια στιγμή τη δεκαετία του ’70 στον Βόλο και συναντήθηκα με έναν πολύ αξιόλογο άνθρωπο, τον Κίτσο Μακρή, που τότε ήταν πρόεδρος του ΕΟΜΕΧ, ενός οργανισμού που βοηθούσε τους χειροτέχνες. Μπήκα και απ’ όλες τις τέχνες που είδα, κόλλησα στην αγγειοπλαστική. Τον ρώτησα που μπορώ να μάθω αυτή την τέχνη και κοιτώντας με απορημένος και ξαφνιασμένος, μου είπε πως στην Ελλάδα υπάρχει μία σχολή στο Μαρούσι και μια έχει η ΧΕΝ, η Χριστιανική Ένωση Νεολαίας στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν αξίζουν. Υπάρχουν στο εξωτερικό όμως μου λέει…

Να σημειώσω πως τότε ο Βόλος ήταν σε άνθηση, είχε 4-5 εργαστήρια αλλά πήγαιναν από γενιά σε γενιά. Ενώ η Καρδίτσα, παραδοσιακά, την οικογένεια Αβραμοπούλου. Υπήρχαν και δύο στο Φανάρι Καρδίτσας, οι οποίοι ήταν λαϊκοί κεραμιστές και κυρίως έφτιαχναν πήλινα σκεύη για οικιακή χρήση, για φύλαξη και μεταφορά αγαθών.

Μιλάμε για τη δεκαετία του ’70. Δεν ήταν εύκολο ένα παιδί, να πει στους γονείς του «θέλω να πάω στο εξωτερικό να σπουδάσω Κεραμική».  

Έφυγα για Ιταλία με υποτροφία του ΕΟΜΕΧ και σπούδασα στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών, στο «Ιstituto Ceramica Ballardini Faenza» με ειδικότητα Κεραμική.   

 

  •  Έχω την αίσθηση πως το θέλατε πάρα πολύ, γι’ αυτό και το πετύχατε…

Kατάφερα όλα αυτά μόνη μου, με πείσμα, τόλμη, δύναμη και θέληση!

Θα έλεγα στους σημερινούς νέους, να έχουν τσαγανό. Όταν θέλουν κάτι πάρα πολύ και το έχουν εμπεδώσει μέσα τους, να προσπαθούν, να μην αφήνουν να τους «σκοτώνουν» το μυαλό. Να ξέρουν να μπορούν να λένε «το θέλω - θα το μάθω». Θα πετύχουν! 

 

  • Μετά τις σπουδές σας, τί ακολούθησε;

Επέστρεψα στην Καρδίτσα και άνοιξα ένα Εργαστήρι, το οποίο ήταν το μοναδικό στην Ελλάδα αρχές της δεκαετίας του 1980 και το οποίο κράτησα 20 χρόνια.

 

  •  Γιατί το κλείσατε;

Ένας λόγος ήταν ο γιατρός που μου είπε πως κόβονται οι τένοντες των χεριών μου. Η Κεραμική είναι πολύ σκληρή  δουλειά και με έναν πρόχειρο υπολογισμό που έκανα τελευταία, κατέληξα στο συμπέρασμα πως συνολικά πρέπει να έχω δουλέψει 75-80 τόνους λάσπη!

Άλλος λόγος ήταν πως δεν έβρισκα εκπαιδευμένους ανθρώπους να με βοηθήσουν. Να τους εκπαίδευα εγώ, δεν είχα χρόνο, έπρεπε να βγάλω δουλειά. Σχολή Κεραμικής στη χώρα δεν υπάρχει, άρα, δύσκολο να βρεθεί κάποιος να ξέρει τη δουλειά και να βοηθάει αποτελεσματικά.

 

  • Γιατί υπάρχει αυτό το «κενό» στην τέχνη της Κεραμικής, σε ότι αφορά νέους τεχνίτες;

Στην Ελλάδα συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει πιστεύω αυτό, γιατί δεν υπάρχει κανείς να ασχοληθεί σοβαρά και να το αλλάξει: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΙΔΕΙΑ!

Οι μαθητές στα σχολεία πρέπει να «ξεκαθαρίζονται». Ποια έχουν τάση για τέχνες, ποια για επιστήμες κλπ. και να ακολουθούν το δρόμο της εκπαίδευσης που επιθυμούν μέσα από σωστά δομημένα και οργανωμένα σχολεία όπου θα υπάρχει αυστηρότητα και έλεγχος.

Ας σκεφτούν οι πολιτικοί, αν θέλουν να κάνουν σχολεία, να δημιουργήσουν σωστή, άρτια εκπαίδευση, να φτιάξουν σωστές δομές, παντού σε όλους τους τομείς. Σχολεία οργανωμένα, όχι σχολεία κοροϊδίας!

Αν δεν ξέρουν πως δημιουργείται ένα τέτοιο σχολείο, να ζητήσουν τη συνδρομή των πρωτεργατών του είδους, να κάνουν έναν προϋπολογισμό κι ένα χρονοδιάγραμμα και να το στήσουν αυτοί που γνωρίζουν.

Το πρόβλημα στην ελληνική παιδεία, είναι αποτέλεσμα της εκάστοτε… αναποτελεσματικής κυβέρνησης. Τώρα, ο Σύριζα το αποτέλειωσε. Περιμέναμε οι παλιοί κεραμίστες, που στην τελική, δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα, ούτε να χτυπήσουμε την πόρτα τους, να ζητήσουμε καμιά θέση εργασίας, να δημιουργήσει τούτη η Κυβέρνηση μια Σχολή Κεραμικής. Έκαναν το τμήμα Κεραμικής – Γλυπτικής στην Καλών Τεχνών. Και ποιο το όφελος; Η τέχνη της Κεραμικής, έχει μεγάλο δρόμο, τον οποίο πρέπει να διανύσει ο κάθε εκπαιδευόμενος. Μέσα από αυτό το τμήμα, δεν διανύει παρά μόνο λίγα μέτρα. Δεν θα μάθει καθαυτού πράγματα που αφορούν την Κεραμική και τα οποία είναι σημαντικά. Για παράδειγμα, δεν θα μάθει τροχό. Δεν θα μάθει άρα το βασικότερο.

Λυπάμαι, αλλά ούτε για μένα, ούτε για τους συναδέλφους κεραμίστες, σημαίνει κάτι αυτή η σχολή…

 

  • Πώς δραστηριοποιούσασταν ως επαγγελματίας Κεραμίστρια, τότε που είχατε το Εργαστήρι;

Έκανα εκθέσεις παντού και κάθε χρόνο είχα περίπτερο στην έκθεση ΤΕΧΝΗΜΑ, η οποία γίνεται ακόμα. Έπαιρνα τις παραγγελίες μου, ερχόμουνα στην Καρδίτσα, τις έφτιαχνα και τις έστελνα. Όλα αυτά χωρίς βοήθεια, μόνο με δυο χέρια!

Κι εδώ θέλω να πω κάτι, που μακάρι να αποτελέσει ερέθισμα για τους νέους. Έκλεισα το εργαστήριό μου και με παρακαλούσαν να τους φτιάξω κεραμικά. Υπήρχε και υπάρχει ζήτηση. Στην τέχνη, δεν υπάρχει ανεργία! Έκλεισα το 1999 το Εργαστήρι μου με 5 εκατ. δραχμές (τότε) παραγγελίες!

 

  • Ιδιωτική εκπαίδευση στην Κεραμική, υπάρχει στην Ελλάδα;

Όχι, δεν υπάρχει. Δεν μπορεί ένας ιδιώτης να στελεχώσει ένα εκπαιδευτικό Εργαστήρι, γιατί είναι κάτι που κοστίζει.  Κοστίζουν τα υλικά, ο εξοπλισμός, οι εκπαιδευτές. Το κράτος όμως θα μπορούσε.

 

  • Σε τι σημείο είναι σήμερα η Καρδίτσα στον τομέα της Κεραμικής;

Έχει μόνο μια κοπελιά, η οποία έμαθε σε μένα. Δούλεψε λίγο στα εργαστήρια του Δήμου και τώρα έχει δικό της Εργαστήρι.

 

  • Πώς προέκυψαν τα εργαστήρια του Δήμου και το Θεοδωρίδειο Κέντρο Ορίζοντες;

Κλείνοντας το Εργαστήρι μου το 1999, ο τότε αντιδήμαρχος και νυν διοικητής του Νοσοκομείου Καρδίτσας κ. Βάιος Βαρελάς, μου είπε πως αυτό είναι άδικο και με ρώτησε αν θέλω να δουλέψω στα τότε νεοσύστατα εργαστήρια του Δήμου, όπου και δέχτηκα. Έπειτα δημιουργήσαμε και το Εργαστήρι Κεραμικής στο Θεοδωρίδειο Κέντρο Ορίζοντες και μετά από 17 χρόνια συνταξιοδοτήθηκα.

 

  • Τί αποκομίσατε από όλα αυτά;

Στα εργαστήρια του Δήμου, κάναμε όμορφα πράγματα.  Ερχόταν χομπίστες και παιδάκια, αλλά δεν μαθαίνεται έτσι την τέχνη. Πρέπει να την μάθεις εξ’ ολοκλήρου και με τη σειρά.

Επίσης στο Εργαστήρι Κεραμικής που έφτιαξε ο δήμαρχος Γιώρχος Κωτσός στο Μουζάκι, είχα εκπαιδεύσει ένα παλληκάρι από τα Τρίκαλα, ο οποίος άνοιξε το δικό του Εργαστήρι και τώρα δουλεύει στο Μουζάκι.

Πολλά και σημαντικά πράγματα αποκόμισα τα χρόνια – τα τελευταία της καριέρας μου - δίπλα σε παιδιά με ειδικές ικανότητες. Ασχολήθηκα με το κομμάτι «Παιδί και Αυτισμός», «Παιδί και σύνδρομο Down», «Παιδί και διανοητική Καθυστέρηση». Δίπλα στην κοινωνική λειτουργό Σταυρούλα Ζιάκα, έμαθα πολλά πράγματα. 

 

  • Παυσιλυπούπολη, ένας καινούριος δρόμος, μία ακόμα εμπειρία για σας… Οι εντυπώσεις σας;

Πέρσι πέρασαν από την Παυσιλυπούπολη 7.000 επισκέπτες με σχεδόν καθόλου προβολή. Φέτος, σύμφωνα με τους διοργανωτές, οι επισκέπτες αναμένεται να περάσουν τις 14.000.

Αυτή η ζεστή, χριστουγεννιάτικη πόλη που κατασκεύασαν μέσα στο Παυσίλυπο, είναι μια όμορφη ιδέα, η οποία πήρε σάρκα και οστά. Αξίζουν συγχαρητήρια στον δήμαρχο κ. Φώτη Αλεξάκο και σε όλους τους συνεργάτες του.

Με την πολιτική δεν ασχολούμαι, αλλά βλέπω πως αυτή η Δημοτική Αρχή τα κατάφερε πολύ καλά. Οικογένειες, φίλοι, σχολεία, θα περάσουν από το πάρκο και θα νιώσουν τη μαγική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Είναι το ιδανικό μέρος για μικρούς και μεγάλους και …δωρεάν! Είναι δύσκολες οι εποχές, για να πάει ο καρδιτσιώτης και όχι μόνο, στα γειτονικά Τρίκαλα, στο Μύλο των Ξωτικών και να ξοδέψει ένα σωρό χρήματα. Η Παυσιλυπούπολη κάνει τους μικρούς να χαίρονται και τους μεγάλους να ξεχνιούνται! Είναι όλα δωρεάν. Πέρσι αναγκάστηκα πολλές φορές να διώξω παιδιά που είχαν ξανάρθει στο Σπίτι του Πηλού, για να δεχτώ άλλα, που ερχόταν πρώτη φορά. Υπήρχε συνωστισμός τις περισσότερες μέρες. Φυσικό, γιατί δεν έχει την πολυτέλεια κάποιος, να δει ζωντανά έναν τροχό να γυρίζει. 

Ανέβαζα τους μικρούς στον πάγκο, τους έδειχνα τα εργαλεία, τους έδινα πηλό για να κατασκευάσουν κάτι, να το επεξεργαστούν μόνοι τους, να το χρωματίσουν και να το πάρουν στο σπίτι τους. Δεν υπάρχει ωραιότερο από αυτό, να βλέπεις τα έκπληκτα μάτια των μικρών πλημμυρισμένα από χαρά. Το πώς ένα κομμάτι λάσπη, γίνεται αγγείο, ρόδι ή οτιδήποτε άλλο, είναι κάτι που τρελαίνει τα παιδιά.

«Μαγικό», λέω όταν παρουσιάζω κάτι στον τροχό. Μαγικό είναι το πώς μια χούφτα λάσπη γίνεται έργο και αποκτά οντότητα. Λέω ένα παραμύθι στα παιδιά και το ζουν για όσο βρίκονται μέσα στο σπιτάκι.

Από την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου λοιπόν που ξεκίνησε η Παυσιλυπούπολη έως και τις αρχές Ιανουαρίου, βρίσκομαι και πάλι εκεί, αφιλοκερδώς. Από την έναρξη έως σήμερα, το Σπίτι του Πηλού πλημμυρίζει με μικρούς και μεγάλους. Αν κάποια στιγμή αυτό γίνει εμπορικό, είπα στον δήμαρχο πως… σταματώ! 

 

  • Τα παιδιά, πιάνουν εύκολα τον πηλό, μια και μιλάμε και για πολύ μικρές ηλικίες. Τους αρέσει ως υφή στα χέρια τους;

Αυτό είναι ένα άλλο, επίσης τραγικό που διαπίστωσα πέρσι και πρέπει να  το επισημάνω στους γονείς. Να τα αφήνουν να παίζουν! Κι ας λερωθούν, κι ας ανακατευτούν με λάσπες, με χώμα, με πρασινάδες. Δεν ξέρει το παιδί αν το ρούχο που φοράει είναι μάρκας! Εκείνο που ξέρει είναι πως είναι παιδί και θέλει να παίξει!

Η γενιά μου μεγάλωσε με χώμα. Δεν πάθαμε τίποτα, ίσα ίσα… Γη-Νερό-Φωτιά. Τα τρία στοιχεία.

Με ρωτάνε, που μπορούν να βρουν πηλό. Είναι πολύ εύκολο, αν τους βοηθήσουν οι γονείς τους και δεν χρειάζεται να αγοράσουν τον έτοιμο πηλό με τα χημικά.

Το ίδιο θα έπρεπε να κάνουν και οι εκπαιδευτικοί καλλιτεχνικών. Όμως εδώ γεννάται πάλι το ερώτημα: Θέλει πραγματικά το κράτος δασκάλους να εκπαιδεύουν σωστά τα παιδιά ή θέλει δασκάλους να περνάνε απλώς την ώρα τους και να παίρνουν τον παχυλό μισθό του Δημοσίου με ασήμαντο έργο;

Κι επανέρχομαι στο θέμα. Ρωτούσα πέρσι παιδιά από αστικά κέντρα, που ερχόταν στο σπιτάκι του Πηλού, αν παίζουν με χώμα. Κάποια απαντούσαν καταφατικά. Συνέχιζα ρωτώντας πού έπιασαν χώμα και τα περισσότερα μου απαντούσαν «στη θάλασσα», εννοώντας την …άμμο! Είναι τραγικό, που δεν τους έμαθαν οι γονείς, το σχολείο, πως η άμμος, δεν είναι χώμα!

Για μένα, είναι έλλειψη παιδείας η μεγαλομανία των γονιών, η συμπεριφορά τους, η  ανασφάλεια, τα απωθημένα τους, που έχουν ως αποτέλεσμα να οδηγούν τα παιδιά τους εκεί που δεν πρέπει. 

Αυτή η νοοτροπία του νεοέλληνα, μην πουν το παιδί του «βρομιάρικο» αν παίξει με το χώμα, είναι ότι χειρότερο. Είναι βρομιά η λάσπη; Είναι βρομερός ο αγρότης; Τι είναι αυτά που αναπτύσσει ο γονιός στο μυαλό του παιδιού του; Γίνε, παροτρύνουν οι γονείς, γιατρός, δικηγόρος, πολιτικός μηχανικός για κοινωνική καταξίωση, για οικονομική επιφάνεια κλπ. Άντε και έγινε. Είναι καλά μέσα του; Του αρέσει αυτό που κάνει;

Οι γονείς πρέπει να κατευθύνουν τα παιδιά τους σε πράγματα, τα οποία θα πρέπει πρώτα να δίνουν ερεθίσματα και μετά να τα αφήνουν να επιλέξουν κι όχι να τα οδηγούν, μετά τις πανελλήνιες να πέφτουν από τον 4ο όροφο… Μπορεί να γίνουν καλοί μάγειρες, καλοί μουσικοί,  πετυχημένοι επιχειρηματίες.  Γονείς, δουλέψτε τα παιδιά σας, γιατί αλλιώς θα τα  «δουλέψουν» οι άλλοι!

 

  • Βλέπετε να υπάρχει μέλλον στην Ελλάδα, μέσα από την Κεραμική, τις τέχνες γενικότερα;

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, έχει ανάγκη από μεταποίηση, από προϊόντα. Μπορεί και πρέπει να πάει μπροστά, αλλά αυτό θα συμβεί μόνο όταν αρχίσει να παράγει. Δυστυχώς όμως, το κράτος, δεν θέλει να υπάρξει παραγωγή.

Όταν σπούδαζα στην Ιταλία, μου είχε πει ένας καθηγητής «εδώ ήρθατε για σπουδές; Δεν έχετε μια Σχολή Κεραμικής στην Ελλάδα»;

Κεραμική στην Ελλάδα! Σπουδαίο ζήτημα. Η ιστορία της, διαβάζεται μέσα από αγγεία και αμφορείς, ο πολιτισμός της μέσα από τον ψημένο πηλό! Τόσα χρόνια που πηγαίνω σε σεμινάρια, σε όλη την Ελλάδα, στα εργαστήρια κλπ. με ρωτάνε πού θα μάθουν την τέχνη. Τί να τους πω; Να πάνε στη Βουλγαρία, στην Τουρκία, στην Αγγλία και στην Ιταλία; Υπάρχουν παντού, εκτός από την Ελλάδα. Αυτή είναι η χώρα μας, λίγο πριν το 2017!

Έχω μια εγγονή, μόλις ενός έτους, την Ηλέκτρα. Σκέφτομαι πως μεγαλώνοντας, αν ζητήσει να σπουδάσει Κεραμική, δεν θα έχω τι να της πω. Είμαι πολύ απαισιόδοξη σε ότι αφορά την ίδρυση μιας Σχολής Κεραμικής στη χώρα μας. 

Το τι χρειάζεται η Ελλάδα προκειμένου ν’ αναπτυχθεί, πρέπει να το ψάξουν οι τριακόσιοι της Βουλής που διαχειρίζονται τα χρήματα, ο υπουργός Παιδείας, ο υπουργός Πολιτισμού, ο υπουργός Τουρισμού. Οι τέχνες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της χώρα μας. Δεν πρέπει να σβήσουν, αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει όσο δεν ασχολούνται σοβαρά με το θέμα.

Η ανάπτυξη θα έρθει, αν ο νέος που θα έχει σπουδάσει Κεραμική, εγκατασταθεί στα νησιά μας, ανοίξει ένα Εργαστήρι κι τοποθετήσει σε πρώτο πλάνο τον τροχό. Θα περάσει ο τουρίστας, θα εντυπωσιαστεί βλέποντας αυτή την πανάρχαια ελληνική τέχνη να εξελίσσεται μπροστά του και θα αγοράσει. Εκείνη τη στιγμή, αυτός ο νέος επιχειρηματίας-δημιουργός, παράγει – μεταποιεί! Παίρνει τη λάσπη, τη φυσάει και την κάνει αντικείμενο. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ!

Επίσης, ο νέος που θα σπουδάσει την Υφαντική. Δεν θα είναι στο σημείο της γιαγιάς κάποτε, που ύφαινε απλώς στον αργαλειό. Θα σπουδάσει! Αυτό σημαίνει πως θα διδαχτεί το μάθημα του σχεδίου, το μάθημα των υλικών, πως βάφονται, πως συντηρούνται κλπ. Θα κάνει προχωρημένη τεχνολογία, παντρεύοντας το υλικό με τις σύγχρονες ανάγκες!

 

  • Θεωρείτε πως η Ιταλία, είναι πιο μπροστά σε παιδεία και σε τέχνες από την Ελλάδα;

Η πόλη που σπούδασα, η Φαένζα, είναι μια κεραμούπολη. Έχει 150 εργαστήρια κεραμικής και τη Σχολή που φοίτησα, ένα υπέροχο οικοδόμημα, και οργανωμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα, που συνεχίζει ακόμα και έχει γίνει παγκοσμίου φήμης. Είχα συναδέλφους από την Ιαπωνία, την Αμερική, το Περού…

Όποιος ακολουθούσε τον τομέα Χημικός Κεραμικής, μπορούσε να δουλέψει σε εργοστάσιο με πλακάκια.

Είχαν επεκταθεί οι Ιταλοί. Ήταν και είναι μπροστά από εμάς, γι’ αυτό και πολλοί συνάδελφοί μου, μεταξύ των οποίων και πολλοί Έλληνες, τελειώνοντας τις σπουδές τους έμειναν εκεί, γιατί υπήρχε δουλειά.

Είναι λαός με παιδεία. Η παιδεία δεν γεννιέται από τη μία μέρα στην άλλη. Δίνεται μέσα στα σχολεία. Και πολιτισμός, είναι ο πολιτισμός που υπάρχει στην καθημερινότητά μας, μην ψάχνουμε πουθενά αλλού.

 

  • Τί έχετε διδάξει πέρα από την τέχνη σας και τι διδαχτεί τόσα χρόνια από τη συναναστροφή σας με παιδιά;

Τη δουλειά μου την έκανα με αγάπη και μεράκι, 40 χρόνια. Είναι νταλκάς, πάθος… Από τα χέρια μου πέρασαν μικρά, μεγαλύτερα παιδιά κι έφηβοι. Και στα εργαστήρια του Δήμου, και στο Θεοδωρίδειο Κέντρο Ορίζοντες και τώρα στην Παυσιλυπούπολη, διδάσκω και διδάσκομαι από αυτά. Βλέπω τη χαρά στα μάτια τους, βλέπω πως βιώνουν τις στιγμές τους μπροστά στον τροχό που δεν είναι κι εύκολο να δουν κάπου αλλού, πως νιώθουν όταν συμβάλουν στη δημιουργία με τον πηλό και πως όταν το έργο τους ολοκληρώνεται και το παίρνουν μαζί τους!

Στο Κέντρο Ορίζοντες κάναμε παζάρια με έργα των παιδιών. Ερχόταν κόσμος, αγόραζε, θαύμαζε τα έργα τους.

 

  • Πώς συμβάλει και πού η ενασχόληση με τον πηλό σε ένα παιδί;

Στο Πανεπιστήμιο, έκανα μεταπτυχιακό για ένα χρόνο, στον τομέα «Παίζοντας με τη λάσπη» και είχε να κάνει μόνο με παιδιά. Εκεί έμαθα πολύ σπουδαία πράγματα. 

Συμβάλει με πολλούς τρόπους και παντού. Στην έκφρασή του, στη λειτουργία του εγκεφάλου, στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, στην αντίληψη.  Έχει ένα κομμάτι πηλό στα χέρια του και τον φαντάζεται τρισδιάστατο. Σκέφτεται, ακονίζει το μυαλό του, πως θα φτιάξει το κάθε τι. Δουλεύουν τα χέρια του, αποκτούν κίνηση. Και όταν ολοκληρώσει τη δημιουργία του, αισθάνεται αυτοπεποίθηση, αισθάνεται δημιουργός! Μαθαίνει την ομαδικότητα, τον ευγενή ανταγωνισμό και φυσικά, δουλεύοντας πηλό, ηρεμεί. Όλες οι τέχνες συμβάλουν στην ανάπτυξη του παιδιού. Η Κεραμική, η Ζωγραφική, η Μουσική…

Με τα χρόνια και με την εμπειρία, διαπίστωσα πως ένα παιδί, δείχνει τον χαρακτήρα του και με τον τρόπο που επεξεργάζεται ένα κομμάτι πηλό και με το αποτέλεσμα. Αν ο τρόπος που δουλεύει ένα παιδί, είναι οργανωτικός, λεπτομερής και βασίζεται στην παρατηρητικότητα, έτσι είναι και σε άλλους τομείς της ζωής του, π.χ. στο σχολείο.  Αν τώρα ένα δημιούργημα είναι πρόχειρο, επιπόλαιο ή ακαλαίσθητο, επίσης είναι πτυχές του χαρακτήρα του παιδιού που το έφτιαξε.

Το καλύτερο που έχει γίνει, κατά την άποψή μου, μέχρι τώρα, για τις τέχνες και τα παιδιά, είναι που η συγχωρεμένη Μελίνα Μερκούρη, εισήγαγε το μάθημα των Καλλιτεχνικών στην εκπαίδευση!

 

  •  Ποια η σχέση σας με την Τεχνολογία;

Τελευταία έχω μάθει και ασχολούμαι με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το έκανα για ένα και μόνο λόγο, να βλέπω την εξέλιξη της τέχνης μου στη χώρα μας και να επικοινωνώ με παλιούς συμμαθητές μου από τη Σχολή, να συζητάμε, να βλέπω τη δική τους εξέλιξη.

Η Τεχνολογία έχει τα καλά, αλλά και τα κακά της. Δυστυχώς. 

Πέρσι στην Παυσιλυπούπολη, έκανα ένα άτυπο γκάλοπ. Είχα μπροστά μου τάξεις δημοτικού και ρωτούσα τα παιδιά, αν έχουν κινητό. «Εχουμε, έχουμε» μου απαντούσαν, σχεδόν με μια φωνή. Το πιο φτηνό κινητό από αυτά, έκανε 100 ευρώ! Οι γονείς δεν ασχολούνται ουσιαστικά με τα παιδιά τους, να τους δώσουν πνευματική και ψυχική τροφή, να ανοίξουν τον εγκέφαλό τους, πηγαίνοντας μια βόλτα στο πάρκο ή για περπάτημα, για κολύμβηση, για γυμναστική, ζωγραφίζοντας ή κάνοντας κατασκευές. Επιλέγουν να τους δώσουν ένα τάμπλετ ή ένα κινητό για να ασχολούνται, χωρίς εκείνοι να χρειάζεται να κουράζονται. Τώρα λοιπόν που έρχονται γιορτές και δεν θα έχουν σχολείο, ας δοκιμάσουν οι γονείς να κάνουν κάτι άλλο, πιο εποικοδομητικό για τα παιδιά τους!  

 

 

KarditsaVoice

KarditsaVoice, η φωνή της πόλης μας και όχι μόνο, σε ένα website που σας κρατά ενήμερους για όλα τα τοπικά, εγχώρια και διεθνή νέα παρέχοντας έγκυρη και ποιοτική ενημέρωση. Η ομάδα μας, αποτελούμενη από εξαίρετους επαγγελματίες, εργάζεται όλο το εικοσιτετράωρο στοχεύοντας στην τελειότητα.

Εάν η συγγραφή είναι το ταλέντο σου επικοινώνησε μαζί μας και ποιος ξέρει...ίσως γίνεις ένας απο εμάς!

Επικοινωνία

Τα Γραφεία Μας

Γραφείο Ενημέρωσης
Τρικάλων 117, Καρδίτσα, Ελλάδα
2441020084
info@karditsavoice.gr
Διαφημιστικό Τμήμα
Τρικάλων 117, Καρδίτσα, Ελλάδα
2441020084
adv@karditsavoice.gr

Νέα της Καρδίτσας

23
Μαϊ2017

Η χορωδία του καλλιτ...

Το περασμένο Σάββατο 13 Μαΐου 2017 η χορωδία του ΑΡΙΩΝ μετέβη στην πόλη της Θεσσαλονίκης

23
Μαϊ2017

Ενημερωτική δράση γι...

Η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση του δήμου Μουζακίου (ΔΗ.Κ.Ε.ΔΗ.Μ.), σε συνεργασία με τον Όμιλο Εθελ...

23
Μαϊ2017

Η παραγωγική ανασυγκ...

Το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης είναι ουσιαστικά γεγονός. Τα μέτρα για την απομείωση του δημόσι...

23
Μαϊ2017

Κάλεσμα στην 28η Εθε...

Από το Δ.Σ. του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Παλαμά ανακοινώνεται ότι η 28η εθελοντική αιμοδοσία θα...

Διαγωνισμοί με Δώρα

Άφησέ μας το όνομα και το e-mail σου και λάβε μέρος αυτόματα σε όλους τους διαγωνισμούς του KarditsaVoice